بنابراين همان‌طوركه وجود و بقاى رسالت و دعوت عيسوى بر مقام مريم مقدس تكيه داشت از ابتداى حمل حتى بعد از ولادت عيسى همان‌طور هم فاطمهء زهرا از بعد و منظر ديگرى در مقام تصديق و تأييد دعوت نبوى برآمد ، زيرا در آيهء تطهير در عرض رسول خدا آمد و در آيهء مباهله شريك او بيان گرديد و در سورهء دهر ( انسان ) از جملهء مقربينى ذكر گرديد كه به ابرار فيض مىرسانند و از چشمهء سلسبيل استفاده مىكنند كه مربوط به رسول خداست و همهء اينها « أمّ النبى » بودن او را كه مستند به حجيتش است ، تأكيد مىنمايد با توجه به اين مطالب چه فرق بزرگى است بين مادرى پيامبر و مادرى مؤمنين . احتمال ديگر در مورد معناى « امّ النبى » همان است كه در تفسير حديث قدسى در مقام قبل گذشت كه عبارت باشد از اين‌كه نور مبارك آن حضرت ، اصل و ريشهء وجود جسد و بدن مطهر پيامبر اكرم است و در لغت عرب هم « امّ » به معناى « اصل » استعمال گرديده است مانند اين روايت كه : « إنّ المؤمن أبوه النور و امّه الرحمة » .